            |
 |
|||
|
|||
|
|
MERSİN'İ TANIYALIM
Mersin İlinin Coğrafi Konumu Uç kıtanın birleştiği Anadolu yarımadasının Orta Güney bölgesindedir. Kuzeyinde Karaman ve Konya, doğusunda Adana, batısında Antalya illeri ile çevrilidir. Güneyinde doğudan batıya Doğu Akdeniz kıyılan uzanır. SANAYİ Binlerce yıldan buyana, tarıma ve el sanatlarına dayalı üretim, 19. yüzyıl ortalarından itibaren makineleşmiş sanayi ile tanışıyor.
Mersin'de Bulunan Büyük Sanayi Kuruluşları
Mersin'de
100 işçiden fazla işçi çalıştıran ve Türkiye genelinde önemli sanayi
kuruluşları şunlardır. Mersin Serbest Bölgesi
Serbest
bölgenin toplam alanı 780.000 m2 din Yatırım alanları toplamı 528.000 m2
olup, %100 doluluk oranına ulaşmıştır. 1998 yılı itibariyle 101 yabancı,
375 yerli olmak üzere 476 firma toplam 608 adet faaliyet ruhsatı ile
bölgede; alımsatım, üretim, depolama, kiralama, montaj demontaj,
bankacılık sigortacılık ve diğer hizmet konularında faaliyet
göstermektedir.
Bölgenin
1988 yılında buyana gelmiş olduğu durum, gelişmiş ülkelerdeki serbest
bölgelerin gelişme süreciyle kıyaslandığında daha iyi bir ivme
yakaladığını göstermektedir.
Kara, hava,
deniz ve demiryolu ile her türlü ulaşım ağına bağlı olan bölgede, bugüne
kadar devletçe 11 milyon dolar, özel sektörce de 55 milyon dolarlık
yatırım yapılmış ve 4000 kişiye iş imkanı sağlanmıştır. Her türlü gümrük
vergi ve kambiyo mevzuatı hükümlerinin uygulanmadığı bölgenin işletmesi
de özel bir şirkete verilerek, firmalara daha ucuz ve geniş hizmet
sağlanmaya çalışılmıştır. Bölgede gıda, tarım ve sanayi ürünleri başta
olmak üzere her türlü malın serbestçe alım satımı yapılmaktadır. Ilıman iklimi, verimli arazi yapısı, çalışkan insan özellikleriyle, tarımsal üretimde avantajlara sahip olan içel ili, tarihi geçmişinde de tüm bu özellikleri sayesinde önemli bir tarım merkezi olmuştur, içel bölgesi tarımsal üretim değerlerini ticarete aktarabilmiş olması nedeniyle, tarım ticaret sanayi, özellikle tarım ürünlerine dayalı sanayi, iş gücü ve hammadde ve sermaye bazında iç içe olmuştur. Bu dayanışma ise gelişmeyi ve verimliliği sağlamıştır. içel tarımının gelişmesinde, ilin elverişli iklim ve toprak yapısının yanında, Çukurova bölgesinin önemli payı vardır. Ticaret Dünyada ve ülkemizde yaşanan değişim ve gelişmelerle giderek önem kazanan bölgesel bütünleşmelerin etkileri, AT ile oluşturulan entegrasyon ve gümrük birliği sürecinin başlamasıyla, karşılıklı ticaretin önemi daha da artmıştır. Tarım ürünleri ve tarıma dayalı sanayi hammaddeleri, geçmişte olduğu gibi günümüzde de içel dış ticaretinin ağırlığını oluşturmaktadır. Ancak sanayi ürünleri ihracatı, çeşit ve miktar olarak her geçen yıl önemli ölçüde artmaktadır. İçel'in özellikle pamuk, narenciye ve taze sebzemeyve ağırlıklı olarak başlayan ihracatı, 1980'li yıllarda ihracatçıya tanınan teşviklerle önemli gelişmeler göstermiştir. Bu teşviklerle birlikte, belirli ülkelere sınırlı olarak yürütülen ihracat, hem ülkeler hemde ürün çeşidi olarak geniş bir yelpazeye yayılmıştır. Mersin limanı ilde üretilen ihraç kalemleri dışında, başta nohut, fasulye, mercimek gibi bakliyat ürünleri olmak üzere, orta ve Doğu Anadolu'dan gelen çeşitli tarımsal ürünleri de ihraç etmektedir. 1980'de 510 bin ton olan ihracat, 1981'de 880 bin tona, 1982'de 1.029 bin tona, 1983'de 1.230 bin tona, 1985'de 1.850 bin tona, 1988'de 3 milyon ton seviyesine, ihracattaki teşviklerin kaldırılmasına paralel olarak 199019911992'de 2 milyon tonun üzerinde olan ihracat, 1993'de 1.500 bin seviyesine gerilemiş, tüm ekonomik olumsuzluklara, uygulanan yanlış ihracat politikalarına rağmen 199419951996 yıllarında 2 milyon ton ve nihayet 1997'de ise 3 milyon ton olarak gerçekleşmiştir. İçel'den yapılan ihracatta tarım ürünlerinin yanısıra; başta cam ve cam mamulleri, kimya sanayi ürünleri, dokuma ve giyim sanayi ürünleri ile çimento ve maden cevheri, diğer önemli kalemleri oluşturmaktadır. ULAŞIM içel karayolu, demiryolu, denizyolu ve havayolu ulaşım olanaklarının tümünden yararlanmaktadır. Adana Havaalanı, yakınlığı nedeniyle geniş ölçüde içel'e de hizmet vermektedir. Tarihçe içel yöresi dağlarla çevrili olduğundan, Kilikya kapıları olarak bilinen Gülek, Sertavul ve Belen geçitleri, eski çağlarda olduğu gibi günümüzde de Orta Anadolu, Suriye ve Akdeniz bağlantılarını sağlamaktadır. Antik Çağlar'dan Yeni Çağlar'a kadar, deniz taşımacılığının önemli olduğu içel yöresinde, 19. yüzyıldan itibaren artan dünya ticareti ile birlikte, tarihi liman ve iskelelerin kapasiteleri ve konumlan yetersiz kaldı. Kitabın "Mersin Limanı" bölümünde anlatıldığı gibi, 19. yüzyılın ortalarından itibaren hızla gelişen dış ticaret, Mersin limanını uluslararası bir konuma getirdi; ancak hinterlantlarıyla düzenli karayolu bağlantıları bulunmamaktaydı. Karayolu 1869 yılında Konya Vilayeti Meclisi Umumisi'nin nafıa işleri ile ilgili işler kapsamında yeralan "Halep ve Akköprü'ye kadar, Niğde yönünden ve diğer taraftan Adana ve Tarsus'a ulaşacak ve Mersin limanına bağlanacak bir şose yapılması için Adana vilayetine tebligat yapılması talebi, 1869 yılında kabul edilmişti. Böylece iç Anadolu kentlerinin de Mersin limanından yararlanma isteği ortaya çıktı. Nitekim, Adana Valisi Abidin Paşa zamanında, 1875'lerde bu yolun açıldığı bilinmektedir. 1890 yılında bölgede iki önemli karayolu vardı. Her ikisi de Mersin'den başlayan bu yollardan birincisi TarsusAdanaKozan, ikincisi de Silifke bağlantısını sağlamaktaydı. V.Cuinet, 1890'da içel yöresinde, 32.939 kişinin yol yapımında çalışmakla yükümlü tutulduğunu yazmaktadır. Cuinet'in verilerine göre, 7.936 yükümlü ile Tarsus en önde gelmekte, 5.200'er yükümlü ile de Silifke ve Anamur onu izlemekteydi. En az yükümlü ise Mersin'deydi. ingilizler ve Almanlar'ın yöredeki ticari ve sınai etkinlikleri arttıkça, karayolları da gelişmeye başladı. 20. yüzyılın ilk yıllarında, AdanaMersinSilifke, SilifkeMutKaramanKonya yollarının yapımı da gerçekleşmişti. 1901 Adana Vilayet Salnamesi'ne göre, 20. yüzyılın başında TaşucuSilifke ile SilifkeMersinKaraman arasında şose yol vardı. Özelikle Çukurova'dan elde edilen pamuk ve diğer tarımsal ürünlerin ihracı nedeniyle, 1886'da AdanaMersin demiryolu inşa edilmiş, 1890 yılından itibaren de karayolu yapımına öncelik verilmiştir. 20. yüzyılda da artarak devam eden gelişme, Cumhuriyetin ilanından sonra ve özellikle 1955'li yıllardan itibaren uluslararası ticaret ağının önemli bir odağı haline gelmeye başlamıştır. Türkiye'nin 1965 yılında Uluslararası TIR konvensiyonuna imza koymasıyla, uluslararası karayolu taşımacılığı hızla artmış ve bu sektör özellikle merkez ilçe Mersin'de odaklaşarak gelişmiştir. Mersin limanının faaliyete geçmesi, ihracat ve ithalatın artması, ilin araç trafiğini her yıl katlanarak arttırdı. Uluslararası ihracat ve transit yük'taşıyan araçlar hariç, 1985 yılında hinterlantdan Mersin limanına gelengiden araç sayısı 267.875'dir. Bu sayı 8 yıl sonra, 1993 yılında %24 artışla 331.312'ye yükselmiştir. 19942020 gelişim aşamasında, ihracat, liman hizmetleri, GAP projesinin faaliyete geçmesiyle, içel'e yönelecek ihraç malı potansiyelinin taşınması sonucu, ilde özellikle Mersin'e gelengiden araç sayısının süreç içerisinde 25 milyon adede ulaşacağı söylenebilir.
İçel'de
devlet yolu 537 km, Otoyol 175.7 km (Trafiğe açık 110.2 km, inşaa
halinde 65.5 km) Mersin Limanı
150 yıl
öncesinden başlayarak, ithalat ve ihracatta başlıca görevi üstlenen
Mersin limanı ile ilgili bilgiler, kitabın "Mersin Limanı" bölümünde
aynntıl olarak verilmiştir. Demiryolu Osmanlı imparatorluğumda karayollarının yanısıra demiryolları ile hinterlandların bağlantısına da önem veriliyordu. Adana'dan geçen Bağdat demiryoluna, Mersin limanını bağlama çalışmaları 1883 yıllarında başlamıştı. Demiryolu yapımı aracılığıyla bağlantılar, Davis'in sözünü ettiği kervan ticaretinden farklı bir ulaşım türüne geçen ve ona göre depolama veya aktarma yöntemleri gerektirecek bir sisteme kaymaktaydı. 1883 yılında Mehmet Nihat Bey ile Kostaki Teodoridi (Kara Todori Paşa) adlı iki Osmanlı vatandaşı, 99 yıllık bir demiryolu ortaklığı imtiyazı aldılar. İmtiyazlarını, 1885'te, 165.000 ingiliz Lirası sermayeli Osmanlı Demiryolu Ortaklığı'na sattılar. Ortaklığın sahibi Baron Evain de Vandeuve idi. Ortaklık, herbiri 20 İngiliz Lirası değerinde 8.250 hisse senedi çıkardı. Bu hisse senetlerinin 2.500'ünü Fransızlar, 3.500'ünü ingilizler, l .980'ini istanbul eşrafı, 270'ini Adana ve Mersin eşrafı aldı. Böylece mahalli halkın sadece idari taksimat ve meclisler aracılığıyla idari sisteme katılmakla kalmayıp, aynı zamanda serbest piyasa ekonomisi koşulları kapsamında, kendi kentini ilgilendiren konularda yatırım yaparak konuya sahip çıkmış ve bireysel müteşebbislik de dünya kapitalizmi süreci içinde, giderek Osmanlı sistemine girmiştir. 67 km uzunluğundaki demiryolu 1886 yılında açılmıştır. Mersin'de inşa edilen istasyon binası, günümüzdeki gar binasının 50 m doğusundadır. Aynı tarihlerde istasyon, rıhtım ve istasyon ile Mersin'de bulunan bazı fabrikalar arasında dekovil hattı da kurulmuştu.
Demiryolları, 1980'li yıllarda karayolu ve denizyolu taşımacılığının
gerisinde kalmış ve geçmişteki önemini yitirmiş olmakla birlikte;
taşımacılıkta günümüzde de belirli bir paya sahiptir. içel ili dahilindeki hat uzunluğu tek hat olarak 53.209 m olup, 44.200 m'lik ikinci hatla birlikte toplam 97.409 m demiryolu hattı mevcuttur. Hergün Mersin'den Adana'ya 19, Adana'dan Mersin'e 19 olmak üzere toplam 38 karşılıklı sefer yapılmaktadır. Ayrıca, Mersin-İskenderun arasında günde 3 gidiş, 3 geliş olmak üzere 6 tren seferi; bunların dışında Mersin-islahiye arası karşılıklı birer sefer yapılmaktadır. Günde ortalama yolcu sayısı 3.000 kişidir. Yenice'den bağlantılı olarak Ankara, Eskişehir, Afyon ve Haydarpaşa'ya bağlantılar mevcut olup, Adana bağlantısı ile hat bulunan tüm illere ulaşım yapılabilmektedir. İçel ili
dahilindeki gar ve istasyonlar; Mersin Gar Müdürlüğü, Tarsus Gar
Şefliği, Yenice Gar Şefliği, Kelebek Durağı, Hacıkırı istasyonu,
Karacailyas Durağı, Hacıtalip Durağı, Taşkent istasyonu'dur. Mersin Üniversitesi
Türkiye'nin
bilim ve teknoloji alanında gelişmesinde en önemli görev üniversitelere
düşmektedir. FAKÜLTELER Fen Edebiyat FakülteshAlman Dili ve Kültürü, Beden Eğitimi ve Spor Öğretmenliği, Biyoloji, Felsefe, Fizik, ingiliz Dili ve Kültürü, Kimya, Klasik Arkeoloji, Matematik, MütercimTercümanlık (Almanca ve Fransızca), Psikoloji, Sosyoloji, Tarih, Türk Dili ve Edebiyatı. Güzel Sanatlar FakülteshGrafik, Heykel, Resim, Tiyatro. İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi:iktisat, işletme, Kamu Yönetimi. Mühendislik Fakültesi:Bilgisayar Mühendisliği, Çevre Mühendisliği, Gıda Mühendisliği, Jeoloji Mühendisliği, Makina Mühendisliği. Su Ürünleri FakülteshSu Ürünleri. Tıp Fakültesi: Açılma aşamasındadır. YÜKSEK ÖĞRENİM OKULLARI
Mersin
Üniversitesi Mersin Meslek Yüksekokulu: MESLEK YÜKSEKOKULLARI Anamur Meslek Yüksekokulu, Erdemli Meslek Yüksekokulu, Gülnar Meslek Yüksekokulu, Mersin Meslek Yüksekokulu, Mut Meslek Yüksekokulu, Silifke Meslek Yüksekokulu, Tarsus Meslek Yüksekokulu.
Fen Bilimleri Enstitüsü, Sosyal Bilimler Enstitisü, Güzel Sanatlar Enstitüsü (Henüz kurulmamıştır.), Sağlık Bilimleri Enstitisü (Henüz kurulmamıştır.) ARAŞTIRMA VE UYGULAMA MERKEZLERi Mersin Üniversitesi Kilikya Arkeolojisini Araştırma ve Uygulama Merkezi, Me. Ü. Kadın Sorunlarını Araştırma ve Uygulama Merkezi, Me. Ü. Bilgi işlem Araştırma ve Uygulama Merkezi, Me. Ü. Almanya Araştırmaları ve Uygulama Merkezi (Kuruluş aşamasındadır.), ME. Ü. Dil Araştırmaları ve Uygulama Merkezi (Kurulma aşamasındadır.), ME. Ü. Çevre Araştırmaları ve Uygulama Merkezi (Kuruluş aşamasındadır.), ME. Ü. Mühendislik Araştırma ve Uygulama Merkezi (Kuruluş aşamasındadır.) BİNALAR
Kampüs:Mersin
Üniversitesi Kampusu kent merkezine batı yönünde 14 km uzaklıkta,
Çiftlik Köyü mevkiinde kurulmuştur. Toplam alanı yaklaşık 3000 dekardır.
Üniversitenin öğretim elemanı sayısı (Nisan 1998 itibariyle) 560'dır.
20'si profesör, 18'i doçent, 99'u yardımcı doçent olmak üzere 137
öğretim üyesi; 94 öğretim görevlesi, 198 araştırma görevlisi, 85 okutman
ve 46 uzmandır. Bir öğretim üyesine düşen öğrenci sayısı, lisans
düzeyinde 22.6, üniversite genelinde bir öğretim elemanına düşen öğrenci
sayısı ise 14.1'dir.
|
